Erkin Korkmaz

6 sene oldu saniyorum. su anda calistigim sirkette ise yeni basladigim siralar, aksam saatlerinde calisiyorum, tam is bitti cikacagim derken xyz kurumunun routerlarinda sorun varmis bakilacak dendi, gittim cozmeye. kurumda mesai bitmis ben varim, bilgi islem sorumlusu bey var, bilgi islem muduru bir bey daha var. ben cebellesiyorum sorunu cozmek icin, mudur beyin rengi bi atti o ara.

hafiften sallanmaya basladiginda ben sandalyemi geriye dogru iteklemeye baslamistimki, bir anda gozu karardi, kafasini once masaya sonra kesona carpip yere yigildi. aman vay vay derken eleman, onu onumden cekip genel durumuna baktim. alni acilmisti, nabiz zayifta olsa vardi  ama daha onemlisi soluk alip vermesi durmustu. hemen elemana 112’yi aramasini soyledim. arayamadi. bir saniye suphe etmeden uygun konuma getirip temel yasam fonksiyonlarina yeniden kavusmasi icin ugrastim. bu sirada orada calisan diger elemana ceplerini, cantasini arastirmasini soyledim. cebinde simdi ismini hatirlamadigim kalp ilaci cikti. ilaci dil altina koymaya calisirken kendine geldi. durumunu iyice kontrol ettim, elemana telefonu kapattirdi. ben arayacagim gak guk ederken “yok ben iyiyim” “olur oyle” vs diye cumleler kuruyordu.

bir iki dakika bilinci acik kaldiktan sonra tekrar bayildi. bu defa yine ayni donguye girdim ben, elemana 112’yi aramasini soyledim. xxx bey oluyor oluyor aman aman diye sizlanan, panige kapilan elemanin dahili hattan 112’yi aradigini fark etmem uzun surmedi. bir yandan hastayla ugrasirken diger yandan “once hat al, bir bir ikiyi tusla” acildigi zaman diyeceklerimi soyle deyip acil yardim ekibine durumun vehametini anlattirdim, hatta adresi tarif ettirdikten sonra handsfree’yi actirip durumu bende detayli anlattim. elemana sirketin butun isiklarini yaktirip, yola inip ambulansi beklemesini soyledim. dakikalar icinde 112 ekibi ulasti, hastanin hikayesini anlattim, birlikte paketledik. kendine geldiginde artik ambulanstaydi. 

is icin gittim yerde basima boyle bir sey gelmesini hala anlamlandiramiyorken ambulansin arka kapisini kapattim, o anda elim ayagim bosaldi… biraz once iki defa bir insani kurtarmistim, onca egitim, onca test, karsilastigim onca zorluga ragmen tek basima boyle birseyin altindan kalkmis olmama halen inanamiyorum.

ertesi gun ise gittigimde rapor istediler, sorun cozulmedi dedim, “nasil cozulmez, gak, guk” nidalarina “e adam oluyordu, onu kurtardim” dedim…

Belirli seylerin sadece ozel tarihlerde kutlanmasi konusundaki hosnutsuzlugum bu konuda da devam ediyor. Ogretmen dedigim sey benim icin anamdan, babamdan baslar, ilkokulda bana hayati ogreten ogretmenimle devam eder, ortaokulda sinifimi paylastigim ogretmenlerime uzanir, lisede tum ergen davranislarima tahammul eden ogretmenlerimle sona yaklasir, universite siralarda dirsek curuturken bana hayati ogreten ogretmenlerimle devam eder.

Hayatimda emeginiz cok ama ne yazik guzel ulkemde hic kimsenin degeri olmadigi gibi seninde degerin yok ogretmenim. Yine uc otuz parayla yasamaya calisirsin, her turlu kosulda (uzak, yakin, zor, teror) demeden ogrencilerini egitirsin, eline ne gecer? Iki kurus ogretmen maasi. Cok biliyor ya herkes, yazlari tatil yapiyorlar, ozel ders veriyorlar, bilmem kac para maas aliyorlar. Kulahima anlatin siz onlari. Her ogretmen ne yazik bu kadar sansli degil. Kimisi evine ekmek goturmek icin pazarda limon satar, kimisi taksicilik yapar, kimisi isportacilik yapar, kimisi bunlari gururuna yediremez hayatina kiyar.

Basta ailem, beni yetistiren ogretmenlerim, arkadasim olan ogretmenler. Gununuz kutlu olsun, guzel gunler goreceksiniz…

zaman aglama vaktini gosteriyorsa, erkeksen aglama dersin usulca.

lakin, soz dinlemez gozyaslarin.